Λάβαμε πρόσφατα την παρακάτω κριτική για τις δύο πρώτες κιθάρες τζαζ που έφτιαξε ο Richard Morgan στην Αυστραλία. Αυτές οι κιθάρες χρησιμοποιούν το σώμα του μαντοτσέλο, αλλά με την κανονική κλίμακα, μπράτσο και χορδές μιας κιθάρας τζαζ. Τα νεότερα όργανα θα χρησιμοποιήσουν ένα ανασχεδιασμένο σώμα, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Ο ήχος μιας κιθάρας του Ρίτσαρντ δεν είναι σαν καμία άλλη. Το βάθος και ο όγκος του ήχου των οργάνων που παράγει, τα τοποθετεί σε ένα δικό τους ξεχωριστό επίπεδο.

Ο Ρίτσαρντ έχει εξελίξει με επιτυχία την έννοια του ταπεινού ακουστικού οργάνου καταρχήν αναπτύσσοντας το «ακτινοβόλο ηχείο» και πιο πρόσφατα αναπτύσσοντας το «πλωτό ηχείο». Ο Ρίτσαρντ αναζητά το ιερό δισκοπότηρο των ακουστικών οργάνων τα τελευταία 30 χρόνια και προσωπικά πιστεύω ότι έχει φτάσει στο στόχο του.

Τα όργανα του Ρίτσαρντ δεν είναι μόνο ικανά για μεγάλη ακουστική προβολή, αλλά διαθέτουν και μεταβλητούς ηχόχρωμα μέσω της αλλαγής των καπακιών των ηχείων του, πετυχαίνοντας από βαθιές αποχρώσεις για τζαζ, πεντακάθαρους τόνους με ξεκάθαρες θεμελιώδεις συχνότητες και τόνους για κλασσική μουσική και ήχους με μια τεράστια ποικιλία αρμονικών για τη σύγχρονη μουσική.

Ο μοναδικός σχεδιασμός του μπράτσου σημαίνει ότι το όργανο δεν θα χρειαστεί ποτέ μια επώδυνη διαδικασία επαναφοράς ούτε θα μετακινηθεί ποτέ λόγω των ινών άνθρακα που εμπεριέχονται στο μπράτσο, επιτρέποντάς του να κρατήσει για γενιές. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που προσωπικά πρόσεξα είναι η ικανότητα των οργάνων να προβάλλουν προς το ακροατήριό τους παρά να ξεκουφαίνεύουν τον παίκτη. Ενώ ο παίκτης μπορεί ακόμα να ακούσει τι παίζει, η κύρια προβολή είναι προς τους ακροατές και έχει δοκιμαστεί σε διαφορετικές ρυθμίσεις ρεσιτάλ.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα τα όργανα του Ρίτσαρντ σε οποιονδήποτε εκτελεστή ακουστικών οργάνων, ασχέτως αν η προτίμηση του είναι για τζαζ, κλασική ή σύγχρονη μουσική.